Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 2
Een Vroeg Ontbijt
Topic Started: Dec 30 2007, 07:54 PM (486 Views)
Alaric Creed
Member Avatar



Met grote passen liep Sarah Deveron naar de grote zaal. Ze was net een klein groepje leerlingen tegen gekomen dat door de gangen rende, maar het was nog veel te vroeg om ze nu al te berispen. Straks had ze een afspraak met de minister van magie, dus het was vrij belangrijk dat ze in ieder geval ontbeten had. Vol goed moed stapte Sarah de Grote Zaal in en onmiddellijk viel haar blik op het monsterlijke teken boven de tafel van Zwadderich.
“Grote goedheid!” riep ze uit en haar hand kwam automatisch omhoog naar haar hart, die omhoog in haar keel geschoten was. Het was namelijk bijna tien jaar geleden dat ze het teken voor het laatst had gezien, maar er was niets, maar dan ook helemaal niets wat de herinneringen aan dat monsterlijke groene ding uit kon wissen.
“Wat is hier gebeurd!” riep ze uit terwijl ze op de tafel van Zwadderich afsnelde. Hopelijk was er niet iemand vermoord, maar wie had dat ding opgeroepen? Dit was niet normaal! Zouden dooddoeners na elf jaar nog weer actief worden? Ze waren hun meester kwijt, zonder zouden ze toch niets beginnen? Toch?
Sarah zag de Huffelpuffer op de grond pas op het moment dat ze in een fruitschaal ging staan en een halve meter vooruit schoof. Ze wapperde met haar armen om in evenwicht te blijven, maar zag toen een verdwaasde jongen op de grond zitten. Het duurde niet lang voordat ze hem herkende, het gesprek van de docentenkamer...
“Meneer Davis! Wat doet u daar op de grond? Heeft u dat ding opgeroepen?”
Ze vroeg het op bruuske toon en pas nadat de woorden eruit waren zag ze dat de jongen er nogal versuft uitzag. Hij kon dus onmogelijk dat teken opgeroepen hebben, hij was zelfs van dreuzelafkomst! Maar wie was er dan verantwoordelijk voor dat ding?
De vraag schoot door haar hoofd en op precies hetzelfde moment zag ze Kay von Bournemouth aan de tafel zitten. Zijn vader was verdachte geweest van duistere activiteiten...
“Meneer von Bournemouth, wat doet dat teken boven uw afdelingstafel?”
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


De zoetgevooiste stem van Sarah Deveron kon zeker de aandacht trekken. Vooral als je net met je ogen dicht even tegen de muur bij de grote zaal leunde om een moment tot rust te komen temidden van al die springende, gillende, rennende en lachende leerlingetjes. Serena wist het al gelijk, rust zat er vandaag ook al niet meer in. Dan maar aan de slag. “Meneer von Bournemouth, wat doet dat teken boven uw afdelingstafel?” Met wapperende mantel kwam Serena de grote zaal binnenwalsen. Het werd tijd dat er weer eens orde op zaken werd gesteld. Ze veegde een wilde lok rood haar naar achter en bleef naast Sarah Deveron staan met haar handen in haar zij. "

Kalm aan. Von Bournemouth is een slimme jongen. Áls hij dit al had gedaan, dan had hij het beter uitgedacht." Serena sloeg haar armen over elkaar, wierp een blik op het duistere teken en liet het met een veeg van haar hand verdwijnen. Ze had verstand van dit soort dingen, dat was duidelijk. "Iemand zal dit aan de inspectrice moeten rapporteren. En ik kijk er persoonlijk niet zo naar uit." Serena hield op met staren naar de plek waar eerst het duistere teken had gehangen en keek Sarah Deveron aan. "Ik denk dat jij, als schoolhoofd zijnde, haar het nieuws het beste kan brengen." Serena knikte resoluut.

De laatste keer dat ze dit teken had gezien was nog veel te kort geleden. Serena had gehoopt dat na de oorlog het gedoe grotendeels over was gewaaid, maar nu het teken in de school was verschenen was het duidelijk dat trouwe aanhangers de school hadden geinfiltreerd. Serena's blik werd norser met de seconde. Dit betekende problemen. Ze moest onmiddelijk een patronus versturen. Als in een waas stapte ze naar het raam en schoot een grote sidderaal uit de punt van haar staf. "Ga DB zeggen dat ZI op de hoogte is." Haar woorden werden gefluister, onhoorbaar boven het tumult in de grote zaal. Nadat haar aal er vandoor was geglibberd draaide Serena zich weer om. "Goed. Laten we vooral rustig blijven. Ik roep gelijk een personeelsvergadering bijeen. Heb jij nog iets nodig Sarah?" Serena keek haar baas verwachtingsvol aan. Harde actie moest ondernomen worden. En wel nu.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Ondanks wat verschillende mensen misschien zouden verwachten, leed Sebastian Graves niet aan een ochtendhumeur. Hij had er nooit het nut van ingezien om humeurig te worden van het onvermijdelijke. ’s Ochtends was het tijd je bed uit te komen en te beginnen met de dag. Daar slapen in zekere zin ook tijdsverspilling was - een opvatting die men kon verwachten van een man die altijd volle kracht gaf, zonder ooit gas terug te geven om uit te rusten – kon hij weinig begrip op brengen voor de luiaards die in de ochtend niet wilden beginnen met de dag. Toch kon hij niet ontkennen dat zijn gebruikelijke levensvreugde aanzienlijk verminderd was, niet alleen in de ochtend trouwens.

Zijn humeurige buien, waar hij normaal zo eens in de zoveel tijd last van had, leken elkaar nu zo rap op te volgen, dat het een soort continue stroom van chagrijnigheid was geworden. Heel vervelend, zowel voor hem als voor zijn pupillen. Maar hij had tenminste een reden, zo hield hij zichzelf voor. Het was immers zijn schuld niet dat de bloemen minder mooi waren, kinderstemmen enkel irritatie opriepen en alleen een lange vlucht op zijn bezem, hem enige afleiding kon geven. Nee, hij was alleen slachtoffer. Maar dan wel een slachtoffer met bijzonder weinig zin om weer verder te gaan met zijn leven. Het was immers zo heerlijk om zijn ergernis op anderen af te reageren.

Deze ochtend voelde hij zich eigenlijk bijzonder goed, voor zijn doen dan. Zijn ontbijt was deze ochtend een keer niet smakeloos – dat was het eigenlijk nooit, maar het had hem gewoon nooit eerder gesmaakt. Bovendien was het fijn om iets te hebben om over te klagen, alhoewel je zou zeggen dat hij zat klaagmateriaal had op deze school. Wat het was dat zijn smaakpapillen actiever had gemaakt, wist hij niet, maar hij vond het hoe dan ook plezierig. Hij kon zelf nooit zo goed tegen klagers en zou het werkelijk verschrikkelijk vinden als iemand hem op diezelfde zonde zou betrappen.

Maar al snel bleek dat deze dag, die zo goed begonnen was, niet goed zou eindigen. Zijn humeur werd al wel erg snel op de proef gesteld. Men kon deze docent moeilijk verwijten dat hij in een pessimistische bui geraakt was.

Het duistere teken was boven de tafel van Zwadderich verschenen, wat zeker genoeg was om niet alleen Sebastians ochtend, maar ook zijn hele maand, te vergallen. Ook hij wist hoe het was geweest tijdens de oorlog. Als tiener en student had hij in die duistere periode geleefd. Hij was van puurbloed en zijn moeder had zich niet ingelaten met duistere figuren, net zomin als hij. Dat maakte dat hij over het algemeen weinig te dulden had gehad van de dooddoeners. Voor zover iemand werkelijk veilig kon zijn toentertijd.

Als jonge jongen met een moeder die hem van alles beschermde, had hij niet geweten van de Orde van de Feniks. Niemand durfde elkaar te vertrouwen, dus zijn vrienden durfden hem niet te vertellen van hun organisatie. Niet omdat ze hem niet vertrouwden, maar omdat het gewoon onwijs was over dat soort praktijken te spreken. Iedereen kon onder de imperiusvloek zijn, of anders collaborerend met de andere zijde.

Zo kwam het dus dat hij pas in een laat stadium had hij van het bestaan gehoord, maar dan was het nog een tweede om leden te vinden en ze te overtuigen van zijn loyaliteit naar Harry Potter toe. Nee, hij was er niet in geslaagd zich aan te sluiten bij de groep mensen die hij bewonderde en waar hij graag bij had willen horen. Actief verzet paste bij zijn stijl, maar deze oorlog was dus gewonnen zonder steun van hem.

Dit betekende echter niet dat hij geen vrienden had verloren in de oorlog. Nee, hij wist net zoals ieder ander hoe het was om dat afschuwelijke teken te zien boven het huis van een vriend, familielid of kennis. Het ware donkere tijden geweest. Ook Sebastian was bang geweest voor het lot van zijn moeder, zusje en broertje, ook al wist hij dat ze weinig gevaar liepen. Puurbloeden hadden over het algemeen vrij weinig te vrezen. Hij was wel erg bang geweest voor zijn vriendin Rose, die altijd en overal in de problemen kwam door haar grote mond. Maar gelukkig had zij ook alles overleeft (al had ze wel beduidend meer littekens dan voorheen).

Wat de angst voor zijn eigen leven betreft? Hij wist dat de dooddoeners weinig motieven hadden om contact met hem te zoeken. Hij was misschien wel puurbloed, als student, ook al was hij getalenteerd, viel hij niet genoeg op om mogelijk gerekruteerd te worden. Maar het zien van dit teken maakte wel dat hij zich even onveilig voelde, om zich daarna te realiseren dat hij in een kasteel vol leerlingen was.

Door wie was dit teken opgeroepen? Belangrijker nog: waarom. Was het een stunt, om angst te zaaien en zo aan medeleerlingen ‘interessant’ over te komen? Professor Graves vermoedde dat dit niet het geval zou zijn. Het zou kunnen zijn, al was het erg waarschijnlijk, dat een leerling van zijn of haar ouders deze spreuk had meegekregen, maar het nam een wel erg hersenloze pupil om hier de loyaliteit aan de overleden heer van duister te laten zien. Nee, dit teken was duister en moest serieus genomen worden. Was het een waarschuwing, uitdaging haast? Zo ja, aan wie? Sommige leerlingen zouden het teken niet herkennen. Alle docenten daarentegen wel. Sebastian hoopte dat hij de verkeerde conclusie had getrokken, dat er niemand was die het docententeam wilde laten zien dat Zweinstein nog gevaar kon lopen door dooddoeners. Ineens was hij vele jaren terug en voelde hij weer de dreiging van naderend onheil, die iedereen had gepoogd te vergeten.

Om dat alles nog een tikkeltje erger te maken, had Mirry Davis het teken verkeerd geïnterpreteerd, wat natuurlijk logisch was, aangezien hij dreuzelouders had. Nu rende hij rond, roepend om ene Batman, wie dat ook moge zijn. De vliegdocent ergerde zich vreselijk, al kon hij het de jongen dit keer niet kwalijk nemen. Davis had gewoon niet genoeg hersens om zich een spontane stemmingswisseling gewaar te worden.

Nu stond ook deze docent op, om zich bij het Schoolhoofd en zijn collega te voegen. Het was haast onmogelijk om de dader te vinden, dan zouden ze bij elke toverstok in de zaal moeten kijken welke spreuk als laatste was gebeurd. Het nam een snelle, simpele spreuk en niemand zou kunnen zien wat de een na laatste daad van de toverstok was geweest.

‘Ik moet zeggen dat ik het eens ben met professor Wenlock. Ik kan me overigens niet voorstellen welke leerling dit dan wel gedaan zou hebben, maar het teken is er toch echt. Enig idee hoe de dader opgespoord kan worden? Ik denk dat het nagaan van alle toverstokken onbegonnen werk is, wat jullie?’

Wenlock scheen verstand te hebben van duistere magie, iets waar hij zich niet om kon verbazen. Hoe dan ook, ze liet het teken verdwijnen in plaats van dat ze het opriep. Daar ging hij in ieder geval wel van uit.

Zijn collega was van mening dat Deveron het vervelende nieuws aan de inspectrice moest gaan brengen. Blij dat hij in ieder geval niet naar die afschuwelijke vrouw met dat afstotelijke glazen oog, toe hoefde, knikte hij braaf mee met zijn collega.

‘Wederom sluit ik me aan bij de mening van professor Wenlock. Ik kan wel een patronus sturen naar de andere docenten. De orde moet hersteld worden, zo snel mogelijk.’

Oh, hij wilde degene die dit had gedaan graag in de kraag grijpen.
Goto Top
 
Casimir von Bournemouth
Member Avatar


“Professor Deveron,” sprak Casimir met heldere stem, maar trillende stem. “Ik denk niet dat Kay dit gedaan heeft….In ieder geval niet deze Kay.”
Hij wist dat het heel erg verward klonk, maar hij moest toch aangeven dat er nog een bedrieger was. Hij had wel het idee dat de Kay aan de Zwadderich tafel de echte Kay was. Want de echte Kay zou zich te min voelen om aan een andere tafel te gaan zitten.
Tevens had Kay nummer twee hem niet uitgefoeterd of iets op laten eten, iets wat hij heel erg vreemd gevonden had.
“Er waren twee Kay’s en die tweede gedroeg zich nogal vreemd. Hij zat samen met Mattia en Cornelius aan de Huffelpuftafel namelijk.”
Hij verwachtte niet dat Kay hem dankbaar zou zijn voor deze melding, maar hij vond het nu eenmaal niet nodig om anderen op te laten draaien voor iets wat ze niet gedaan hadden.
Hij zag dat de andere leraren flink van slag waren en wist nu dan ook zeker dat het teken een heel slecht iets was. Wat het precies inhield moest hij toch maar eens navragen, misschien wist hij dan waarom iedereen opeens zo deed.
Offline Profile Goto Top
 
Alaric Creed
Member Avatar


Met een berustende blik keek Sarah toe hoe Serena Wenlock, het afdelingshoofd van Zwadderich aan kwam suizen en met haar hand wapperde. Het duistere teken verdween voor een moment, flikkerde even, maar verscheen vervolgens toch weer in vol ornaat boven de tafel van Zwadderich. Een sardonische glimlach gleed over de brunette haar gezicht en voor een moment keek ze naar haar werknemer, die nu een preek af zat te steken over meneer von Bournemouth zijn integriteit en het feit dat de schoolinspectie ingelicht moest worden. Die al een tijdje verdwenen leek te zijn.
Sarah staarde een moment naar het duistere teken, een frons stevig op haar gezicht en kippenvel op haar rug. Er was niets, maar dan ook helemaal niets wat het tegen kon houden. Een kil gevoel van angst had zich stevig in haar maag genesteld en eigenlijk was ze ervan uit gegaan dat leerlingen zouden beseffen dat het oproepen van het teken geen grapje was.
Het teken bestond uit een bundeling van duister magie. Jeweetwel had zijn merkteken zo ontworpen dat het zeven uur bleef bestaan. Verschillende beschermende factoren die bijgedragen hadden aan het ontwerpen van de spreuk ondersteunden dit. Het was dan ook niet heel verwonderlijk dat Serena er niet in geslaagd was om het teken te laten verdwijnen. Daar zouden ze gewoon moeten wachten.
In de tussentijd moest er onderzocht worden wie het teken opgeroepen had en hoewel alle toverstokken controleren praktisch onmogelijk was had Sarah zo haar eigen methodes om dingen na te lopen. Fronsend keek het schoolhoofd van Serena naar Sebastian en bedacht dat die twee wel erg op hetzelfde niveau zaten. Best beangstigend.
Met een zucht zei de dan ook: "Sebastian, zou je Meneer Davis op willen rapen en gaan uitzoeken of Madame Plijster zijn hersenen terug kan transplanteren?"
Ze zweeg even: "Serena, als je klaar bent me jezelf een verdachte maken, zou je dan de tijd willen nemen om de Minster van Magie een uil te sturen dat ik iets later zal zijn. Daarna zou ik graag willen dat alle docenten zich naar de lerarenkamer begeven om een bespreking te hebben voor de lessen aan."
Vervolgens draaide ze zich om naar Casimir von Bournemouth en zei: "Meneer von Bournemouth, als het jongere broertje van Meneer von Bournemouth gaan we er altijd vanuit dat u het voor hem op zal nemen. Er kunnen onmogelijk twee van dezelfde personenen zijn, tenzij het een tweeling is. Maar het zal een geruststelling zijn voor iedereen dat dit teken ver boven Meneer von Bournemouth zijn magische capiciteiten ligt. Ik ben eigenlijk ook wel verbaasd dat het teken van Jeweetwel in mijn Grote Zaal is verschenen.."


Serena: JOUW grote zaal? :blink: :lol:
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


Deveron hing weer eens de grote baas uit. Serena mocht haar niet zo wanneer ze autoritair deed, alsof ze er alles aan zou doen om de touwtjes in handen te houden. Absoluut niet open voor suggesties van buitenaf. Beetje eng eigenlijk, zo'n controlfreak. "Serena, als je klaar bent me jezelf een verdachte maken, zou je dan de tijd willen nemen om de Minster van Magie een uil te sturen dat ik iets later zal zijn. Daarna zou ik graag willen dat alle docenten zich naar de lerarenkamer begeven om een bespreking te hebben voor de lessen aan."

Serena fronste zo erg dat men ervoor zou kunnen vrezen dat de rimpels voor altijd op haar voorhoofd zouden blijven staan. 'Woef' Dacht ze verwoed achter Deveron's orders aan. Dus ze maakte zichzelf verdacht? Wat een flauwekul. Ieder normaal mens zou mensen inlichten nadat er zoiets ingrijpends was gebeurd. Serena vreesde dat Deveron een beetje paranoïde aan het worden was. Gehoorzaam knikte Serena echter bruusk, sloot haar ogen en bewoog haar lippen. Geen woorden kwamen eruit, maar ze wist dat Ra op dit moment heel duidelijk verstaan kon dat ze hem in de grote zaal nodig had. Enkele momenten later kwam Ra via een openstaand raam de grote zaal binnenvliegen met een stuk perkament in zijn klauwen. Zijn scherpe snavel vormde iets wat men een tevreden glimlach zou kunnen noemen terwijl hij op Serena's schouder plaatsnam.

Serena haalde een veer en wat inkt uit één van de vele binnenzakken van haar gewaad en krabbelde een vlug bericht aan de minister neer, wat ze ondertekende met 'S. Wenlock, tijdelijke secretaresse van S. Deveron, schoolhoofd van Zweinsten.' Serena rolde het bericht op, verzegelde het magisch en gaf het perkament weer terug aan Ra, die er onmiddelijk mee het raam uit vloog, op weg naar het ministerie. Behalve de mededeling dat Deveron later zou komen in haar gesprek met de minister had Serena ook de tijd van het verschijnen van het teken in de rechteronderhoek gekrabbeld, hopend dat Deveron dat later toelichten zou. Deveron was inmiddels al wat ouder en Serena vond dat ze haar af en toe best aan een paar belangrijke dingen kon herinneren. Dingen zoals teamwork bijvoorbeeld...

Met een ruwe beweging draaide Serena zich om en liep op snel tempo de grote zaal uit, richting de lerarenkamer, met haar mantel flapperend achter haar aan.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice was nogal geschrokken van de laatste gebeurtenissen hier. Ze was zelfs zo geschrokken dat ze even niet wist wat ze allemaal moest zeggen en moest doen. Ze was nota bene richting Kay toegelopen toen opeens het duistere teken boven zijn tafel was verschenen. Zijn mond had niet bewogen. Hij kon het onmogelijk hebben gedaan. Wat was er hier allemaal aan de hand? Eerst de drie verschillende afdelingen bij elkaar. Dan Kay die plots zei dat ze moesten vertrekken en toen in zijn eentje weer terug was gekomen. Het was allemaal zowaar verontwaardigend.

Gelukkig, had het jonge meisje beseft, was ze niet de enige die met een mond vol tanden was komen te staan. Kay kon namelijk ook geen woord meer uitbrengen. Ze had hem nota bene nog gevraagd wat nu het plan was, maar hij zei niks. De enigen die te veel hun mond aan het open trekken waren, waren het afdelingshoofd van Zwadderich en het schoolhoofd. Sereentje Wenlock en Sarah Dooforen waren in een discussie geraakt over het duistere teken en ze leken elkaar het liefst met hun eigen ogen de grond in te boren. Helaas lukte het niet en de aanwezigheid van Graves zou de situatie echt niet verbeteren. Alice vond dat ze voor het eerst in haar leven misschien eens een goed woordje moest doen voor die arme jongen. Dat had ze vast al meer gedaan, maar het ging haar om het idee.

“Uhm, professor”, zei Alice en ze keek overduidelijk naar het schoolhoofd. Haar blik stond een beetje zoekend en angstig en tegelijkertijd probeerde ze te achterhalen wat er was gebeurd. Ze waren plotseling verschenen en net bij zijn terugkomst, was het duistere teken verschenen. Toch was hij het niet geweest, want Alice had op hem afgelopen. “Het klinkt vast heel stom, maar ik had het gevoel dat Kay eerst de zaal wilde verlaten en toen plots weer terug kwam. Toen hij echter terug kwam, had hij geen toverstok in zijn handen en ik heb zijn mond niet zien bewegen. Hij kan dus onmogelijk het duistere teken hebben opgeroepen.” Dat was misschien te zijner tijd wat onbijvoeglijke informatie, maar het belangrijkste wat ze wilde veronderstellen, kwam nog. “Echter moet ik zeggen dat het wel uiterst interessant is dat Kay eerst samen met een Huffel en een Grif aan een tafel zat, toen heel snel wilde verdwijnen en opeens met een nietszeggende blik terug kwam. Alsof het niet klopt. Kan jij je iets herinneren van het moment waarop je net met ons aan de Huffeltafel zat?” Alice leek iets te gaan dagen, maar ze kon haar theorie niet bevestigen en dus richtte ze zich maar naar Kay, die haar vast wel kon helpen.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums. Reliable service with over 8 years of experience.
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 2

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +